A blog of her own

Fini

Tue, 30 Dec 2008 22:22:29 +0100

Het jaar zit er alweer op en ik heb besloten deze blog ook. Twee jaar heb ik het tegen al verwachtingen in, volgehouden. De laatste tijd was het hier merkbaar wat aan het slabakken, de fut was eruit zoals ze zeggen.

Hoe kunnen we die twee jaar zowat samenvatten? Een poging:

- Ik heb geweldige mannen. Alle drie, ze zijn en blijven mijn pride en joy.

- Ik heb ook een paar geweldige vriendinnen. Niet veel, maar genoeg. Wat zou een vrouw zijn zonder vriendinnen?

- De wereld gaat om zeep, wij zitten voorlopig nog relatief gerust en comfortabel op ons eiland, maar meer en meer mensen vallen uit de boot. En dat stemt mij niet vrolijk. Er zijn nog best veel mensen van goede wil en initiatieven die proberen om er iets aan te doen, ik probeer zelf ook een steentje bij te dragen, maar het is too little too late en er is teveel onverschilligheid naar mijn goesting. Maar tegen beter weten in doen we voort. Altijd al een koppige geweest.

- Gelukkig is er ook nog heel veel Schoonheid en Troost. Als afsluiter van mijn cultuurjaar kan ik nog van harte de Terracotta-tentoonstelling in Maaseik aanraden, en het jeugdtheater 'Armandus de Zoveelste' van Het Paleis.

- Er valt in de wereld zoveel te genieten, cocoonen kan plezant zijn maar jezelf opsluiten binnen je huisje-tuintje-kindje-wereld is echt een gemiste kans vind ik. In plaats van erover te bloggen, wil ik dus nog meer beleven. Want tijd is kort.

Bedankt om hier af en toe te komen lezen, en het allerbeste voor 2009!

Stambos

Sat, 27 Dec 2008 21:29:11 +0100

Nonkel P. had onlangs de stamboom van onze familie gemaakt. Tot groot enthousiasme van de kinderen was daaruit gebleken dat we familie zijn van Urbanus, jochei! (En van Willy Sommers, driewerf jochei.)

Dit wapenfeit maakte blijkbaar zoveel indruk op Grote Broer, dat hij besloot om zelf ook een stamboom te maken van de andere kant van de familie.

"Mama, er zijn te weinig takken aan 1 boom, dus ik ga er een stambos van maken!"

Kerstkind

Thu, 25 Dec 2008 23:19:35 +0100

Gelovig zijn we al lang niet meer in onze familie, dus kerstavond is 'gewoon' lekker samen eten, een paar heel bescheiden cadeautjes en gezellig samenzijn.

De kinderen waren dit jaar héél braaf en rustig naar hun (en dus ook onze) normen, er werd niet gezeurd om de pakjes te mogen opendoen, het eten was lekker en de sfeer gezellig. Maar de klap op de vuurpijl kwam dit jaar van mijn broer en zijn vriendin. We kregen allen een kerstkaartje met een stukje van een droedel erop. Ik ontcijferde alleen het laatste woord: een tekening van een bij, maar mijn euro viel direct! "Echt waar?!", juichte ik, de rest van de familie bekeek me nogal verbaasd, maar ook daar drong het vrij snel door: er komt familieuitbreiding dit jaar!!

Een mooier kerstcadeau konden we ons niet wensen. Totaal onverwacht, maar zó geweldig! Een klein neefje of nichtje, fantastisch!

En het mooiste van al: als tante in spe zal ik wel kunnen genieten van de lusten, maar niet van de lasten!

Luxe en decadentie

Mon, 15 Dec 2008 22:53:07 +0100

In deze tijd van het jaar is het weer al goud wat er blinkt. Sjieke kleren, kerstballen, cadeaus; de etalages schitteren als had nog nooit iemand van het woord 'crisis' gehoord.

De perfecte timing dus om naar de tentoonstelling 'Luxe en decadentie - Leven aan de Romeinse Goudkust' in Nijmegen te gaan. Met mijn twee schoonzusjes-in-spe werd het een echt vrouwendagje.

Het was een indrukwekkende en heel verzorgde tentoonstelling. Juwelen, kostbaar eet- en drinkgerei, antieke Griekse kunst, reconstructies van prachtige villa's, en als pièce de résistance: een erg modern aandoende badkamer, met marmeren bad en warmwaterleidingen. Slechts 1 procent van de Romeinen kon genieten van deze luxe, de rest moest zwoegen in het zweet zijns aanschijns en het lot van de talrijke slaven was helemaal beklagenswaardig. Ook daar had de tentoonstelling aandacht voor. En er waren ook toen critici die de levensstijl van de superrijken hekelden. Ze zagen er de voorbode in van het verval van de rijke en bloeiende beschaving. En zoals bekend kregen ze gelijk. Vallen hier actuele lessen uit te trekken? Ik weet het niet. De geschiedenis herhaalt zich, maar nooit op dezelfde manier.

In elk geval was het een plezante en interessante uitstap. Zelf hebben we het vrij sober gehouden, met een broodje 's middags en een Hollandse appelbol achteraf. Of is 200km rijden voor een tentoonstelling, misschien zelf ook wel een beetje decadent?

Voor An

Wed, 10 Dec 2008 22:35:32 +0100

Het was hard schrikken maandagochtend, toen we jouw overlijdensbericht in de krant zagen staan. Dat kon toch niet?! Dat moest toch een vergissing zijn?! Helaas was het geen vergissing. Zevenenveertig ben je maar geworden, An, veel te jong dus. Je was nog in de bloei van je leven, actief, enthousiast, altijd bezig. Voor 11.11.11., voor vluchtelingen, als psychologe. Je was geëngageerd, altijd geweest, en vanzelfsprekend.

Je maakte ook graag plezier. Op de Gentse Feesten kwamen we je steevast tegen bij Sint-Jacobs, soms dagen achtereen. Ik zie je zo voor me: je lange blonde haar met een diadeem naar achter gedaan, je zelfgemaakte oorbellen, je donkere huid die bruin werd vanaf de eerste prille lentezon, je sjakosj schuin over je gebreide pull, je stralende lach, je doorrookte stem. Je kauwgom, je witte wijn, je sigaretje. (Is dat laatste je fataal geworden, was dat de oorzaak van de dodelijke klonter? Zinloos om nu nog te vragen.)

Je praatte graag en veel, over koetjes en kalfjes, over de dorpspolitiek, vrienden en bekenden. Je was ook geïnteresseerd in hoe het met anderen ging. Het was altijd gezellig om je ergens onverwacht tegen te komen.

Gisteren hebben we afscheid van je genomen. Het was een doordeweekse, regenachtige dag. Maar de kerk zat goed vol; je was gekend en geliefd, An.

Toch was het kil in de kerk, letterlijk en figuurlijk. Het ging niet om jou. Je werd gebruikt als propagandamiddel tot meerdere eer en glorie van het eigen instituut. Je verdiende beter, An.

Na de dienst zijn we met een paar mensen nog iets gaan drinken op jouw nagedachtenis. Een witte wijn, wat anders? We hebben herinneringen opgehaald, gezucht, gevloekt, maar ook gelachen. Je was een goed mens, An.

Rust zacht, lieve An.

Sinterklaasperikelen

Sun, 07 Dec 2008 21:46:17 +0100

De jongens liepen al weken opgefokt in blijde verwachting van de goedheilig man, maar naast deze jaarlijks terugkerende stress, kwamen er dit jaar nog een paar extra moeilijkheden bij.

Het begon al woensdag. Grote Broer, die even naar zijn kamer gestuurd was wegens hysterische bui omwille van het 'slechte' eten, was stiekem de zolder opgekropen. De zolder, die verboden terrein is voor de kinderen en daarom de tijdelijke verstopplaats voor het sinterklaascadeau voor Kleine Broer, dat nogal omvangrijk was. Ik betrapte hem in delicto flagrante, net toen hij het luik terug dicht wou doen. Het cadeau stond een beetje achteraf, achter een paar dozen, en hij zei niks, dus ging ik ervan uit dat hij niets gezien had.

Fout, zo bleek later. Meerbepaald vrijdag tijdens het sinterklaasfeest op school, toen de directrice mij vertelde dat Grote Broer even bij haar in het bureau was moeten komen. Donderdagochtend was hij immers de klas binnengekomen met de weinig subtiele uitroep: 'Sinterklaas bestaat niet! Het zijn je mama en papa die de cadeaus kopen! Ik heb ze zien staan op de zolder!' Juf en directrice probeerden te redden wat er te redden viel 'Ja, de pieten zetten dat daar al een paar dagen op voorhand, want dat zou toch veel te veel werk zijn om àlles op 1 nacht te brengen?', maar het kwaad was geschied: onze zoon is van zijn geloof afgevallen. Hij gaat er heel laconiek mee om, maar heeft het soms moeilijk om niets te verklappen aan zijn kleine broer.

Vrijdagnamiddag begon ik de cadeaus, die behalve op zolder her en der boven in kleerkasten verstopt zaten, te verzamelen. Het boek 'Fantasia II' van Geronimo Stilton, was echter nergens te vinden. Werkelijk àlles afgezocht, maar blijkbaar had ik het echt wel héél goed verstopt. Ik biechtte het probleem op aan Grote Broer, die ijverig begon mee te zoeken. En neen, hij had het echt nog niet gevonden en zich al toegeëigend. Zoveel respect voor de Sint heeft hij blijkbaar nog wel. Na uren zoeken in alle mogelijke kasten, was het boek nog steeds niet boven water gekomen. We besloten dan maar om de volgende dag een nieuw te gaan kopen. Dat het dan 's morgens niet bij de schoen zou liggen, vond Grote Broer geen probleem, hij wist nu toch dat zijn ouders de gulle schenkers zijn. En zo blijkt nog maar eens: Elk nadeel heb z'n voordeel.

Act now!

Thu, 27 Nov 2008 23:58:26 +0100

Klik hier

The Big Ask

Thu, 27 Nov 2008 23:21:12 +0100

Vandaag was ik op de avant-première van de klimaatclip van Friends of the Earth en Nick Balthasar. De clip die vorige zomer werd opgenomen in Oostende, zegt nog maar eens duidelijk dat het 1 voor 12 is op het vlak van klimaatopwarming, en roept de politici op om nu eens eindelijk werk te maken van een Klimaatwet.

Dat dat geen overbodige luxe is, werd ook nog eens bevestigd door Jean-Pascal Van Ypersele, de ondervoorzitter van het Intergovernmental Panel on Climat Change. U weet wel, die "zeveraars" die vorig jaar de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen hebben. Van Ypersele toonde nog maar eens aan dat de klimaatopwarming de laatste jaren echt verschrikkelijk snel gaat, en stelde dat we nog 4 à 10 jaar hebben om te voorkomen dat we het "point of no return" bereiken. Zelfs als we nadien nog maatregelen zouden nemen, zouden die geen effect meer hebben en zou de opwarming van de aarde niet meer kunnen gestopt worden. Slik. Dat is dus nog tot maximum 2018. Dan ben ik 46, en mijn kinderen 17 en 15.

Er moet dus echt NU gehandeld worden. Door iedereen.

Friends of the Earth vraagt om de clip zo ruim mogelijk te verspreiden. Op je blog, je website, via mail of op Facebook. Bij deze dus.

U doet toch ook mee?

Antwerpen

Sat, 22 Nov 2008 23:16:36 +0100

Enkele maanden geleden wonnen wij een overnachting met ontbijt in het Antwerpse Hilton, en zo trokken Sweety Darling en ik gisteren met ons tweetjes naar de koekenstad. Altijd heerlijk om nog eens vrij en ongebonden te kunnen zijn, zonder die twee nakomelingen die schitterend en geweldig, maar ook veeleisend en vermoeiend zijn.

We deden er een literaire wandeling uit het boekje van de fantastische Tom Naegels, en bezochten en spijsden de Groene Waterman, waarna we ons met de nieuwe aanwinsten in een gezellig bruin café onder het genot van een bolleke zetten te lezen. En daarna nog een lekker etentje uiteraard. Na onze 'night in Hilton' en een copieus ontbijt, zetten we onze wandeling verder waar we ze gisteren door de hagelbuien hadden afgebroken. Antwerpen is een enorm toffe stad, waar de multiculturele samenleving en de problemen die die ook met zich meebrengt, waarschijnlijk actueler zijn dan elders. En dat wordt ook in het straatbeeld geïllustreerd, soms op grappige wijze,

soms op schandalige

Het zal jouw kind maar zijn op die affiche.

Maar het was een heel tof weekend. We hebben nog het museum Maeyer - Van den Bergh bezocht, met het originele schilderij van De Dulle Griet. En we zijn naar Loft gaan kijken.

Goede film, echt waar!

Kunst

Mon, 17 Nov 2008 23:16:19 +0100

V-Factor

Fri, 14 Nov 2008 23:24:37 +0100

Naar jaarlijkse gewoonte vond vanavond het vrij podium op school plaats. "Vrij podium" is tegenwoordig een oubollige term, en dus hadden ze er "V-factor" van gemaakt. Naar X-factor, snaptgem?

Ik was van plan om het oudercomité bij te springen en achter de bar te staan, maar bij aankomst bleek dat er meer dan volk genoeg was en dat ik mocht beschikken. Aan een tafel met twee voormalige studiegenoten en een goede buurvrouw van me was nog plaats, dus zette ik me bij en mocht meegenieten van de door hen bestelde flessen wijn. Grote Broer kon niet snel genoeg bij zijn vriendjes vlak voor het podium zijn, dus werd het een gezellig avondje onder volwassenen.

Zo'n vrij podium is meestal aandoenlijk onhandig, en zo ook deze avond. Playback-nummertjes, dansjes, een enkele dappere met een helemaal zelf gezongen lied (vals, maar alla), het waren wel niet mijn kinderen die daar op het podium stonden maar het deed me toch wat. Er waren ook echt toffe dingen bij: een natuurtalent van een buikdanseres, een paar Flamenco-danseressen, en, top of the bill: 4 jongens en 4 meisjes die 'Summer nights' uit Grease vertolkten. Aaah, jeugdsentiment! De hele tafel wiegde en zong mee, het was ook echt schattig om die acht prepubers zo samen een lovestory te zien vertolken. Zij wonnen dan ook terecht de publieksprijs.

Na nog een bis-nummer - Tell me more, tell me more - ging ik met mijn grote, vermoeide schat naar huis. Volgend jaar wil hij ook meedoen.

Vraag

Sat, 08 Nov 2008 17:57:00 +0100

Kleine Broer: ‘Waar is papa?’

Ik: ‘Hij is voor 11.11.11. kaartjes gaan verkopen.’

‘Voor 11.11.11.?’, vraagt hij niet-begrijpend.

‘Ja, voor de arme kindjes in Afrika’, is mijn op kleuterniveau afgestemde uitleg.

‘En Sinterklaas?’

‘Wat is er van Sinterklaas?’

‘Waarom gaat die nooit naar de arme kindjes in Afrika?’

Ehm…Tja…

‘Vraag het hem volgende keer zelf eens?’, stel ik halfhartig voor.

Benieuwd naar het antwoord van de goedheilig man.

Muzakslag

Tue, 04 Nov 2008 00:53:34 +0100

Om verschillende redenen (vergadering, vakantie, lerares ziek) was het alweer 3 weken geleden dat ik iets van sport gedaan had. Omdat ik voelde dat ik nood aan wat beweging had, besloot ik vanavond om eens te gaan zwemmen. Echt zwemmen, baantjes trekken. Dat was ook alweer een hele tijd geleden, want als we naar het zwembad trekken met de kinderen, komt er paradoxaal genoeg van zwemmen niet veel in huis.

Ik dus naar het zwembad van de universiteit, het GUSB. De Van Eyck was ook open op maandagavond, maar mij net iets te ver, en ik vreesde ook dat het er erg druk ging zijn. Nadeel was wel dat ik als niet-student 5,5 euro mocht ophoesten voor mijn zwempartijtje. Maar kom, een mens moet iets over hebben voor zijn gezondheid, nietwaar.

De tweede verrassing kwam bij het betreden van het zwembad zelf. Het was er erg donker, enkel het bassin was van binnenuit verlicht. Hm, romantisch. Ik liet me gracieus in het water glijden en merkte direct dat dit een aangename, zelfs warme temperatuur had. Ik begon aan mijn schoolslag, en kon toen ook niet meer doof blijven voor de muziek waarop mijn oren getrakteerd werden. Terwijl ik de kikker-vliegtuig-potlood moves deed, weerklonken zoetgevooisde melodieën door de ruimte. Violen zwollen aan bij elke armslag: de titelsong van Love Story (ja, ik ken die), Yesterday in Richard Clayderman-uitvoering, een instrumentale versie van My Way en tal van andere muzikale pareltjes begeleidden mij bij mijn fysieke inspanning. Even dacht ik nog in een meer sportieve variant van het bib-daten terecht te zijn gekomen, maar een blik op mijn medezwemmers deed deze gedachte weer verdwijnen. Er werd niet geflirt of gelonkt, maar enkel serieus gezwommen. In een warm, donker zwembad, bij muzak.

Een halfuurtje en 40 lengtes later hield ik het voor bekeken; er zijn ook grenzen aan wat uw Virginia aan stroperigheid kan verdragen. Ik moet zeggen dat het een nogal surrealistische ervaring was. Apart, dat wel. Maar of het de muziekkeuze van de rastaharige redder was, betwijfel ik ten stelligste.

Goed begrepen

Wed, 22 Oct 2008 23:07:57 +0200

Grote Broer is een weekje op zeeklas, dus besloot ik om deze woensdagnamiddag iets leuks te doen met Kleine Broer alleen. De juf had vandaag in de klas verteld dat ze 's namiddags naar het Dinomuseum zou gaan (met haar zoontje en een vriendje, die ook allebei in Kleine Broers klas zitten), dus toen ik vroeg wat hij deze namiddag eens zou willen doen, moest hij niet lang nadenken.

Wij naar Brussel dus, heel gezellig, moeder en zoon. Kleine Broer vond er zijn vriendjes direct in de dinogalerij, en met hun drietjes hebben ze daar wat afgelopen. En wij er achteraan. Ons bezoek zal alleszins niet onopgemerkt gebleven zijn. Zoals gewoonlijk eigenlijk.

Voor het naar huis gaan wou hij nog even in de museumshop rondkijken. 'Kijken mag, maar we gaan niets kopen hoor', waarschuwde ik hem. Wat hem niet belette om zijn wensen voor zijn verjaardag (eind juni) en Lentefeest (zomer 2010) kenbaar te maken. Hij koos voor dinokoppen op een stok, waarvan je de bekken middels een soort handvat kon doen bewegen. 'Goed begrepen, mama?'

Op de trein naar huis viel hij op mijn schoot in slaap. Zalig. Thuis staken we hem dan ook zo snel mogelijk in zijn bedje, waar hij nog even het bezoek aan het dinomuseum overliep. En mij nog eens herinnerde aan zijn verlanglijstje. 'Ik wil die dinokoppen voor mijn verjaardag en lentefeest, goed begrepen hé mama?' Maar dan op zo'n schattige doch besliste toon, dat ik niet anders dan ja kon zeggen.

Een gegeven paard

Wed, 15 Oct 2008 23:46:48 +0200

Niets menselijks is mij vreemd, en zoals alle vrouwen verval ook ik al eens in klaagzangen over mijn haar. Mijn 'natuurlijke krullen' transformeren dan in 'kroezelig en onhandelbaar stro'. Perceptie is alles.

Geheel spontaan en uit eigen beweging liet de Huisvrouw mij als laat verjaardagscadeau dé remedie voor mijn beauty-probleem bezorgen: een bus manenspray. 'Vogel heeft vreselijk klitterig, knoperig krulhaar en met de manenspray kamt dat keigoed door en is niet meer zo frizzy', zo verzekerde ze mij.

En zo ben ik sinds kort de trotse eigenaar van het bovenstaande paardenproduct. Het ruikt niet slecht, en op de flacon staan volgende aanbevelingen te lezen:

Hoogwaardige zijdeproteïne hechten bij het opsproeien aan het haar en ondersteunen de haarstructuur.

Plantaardige stoffen en vitamines verzorgen het haar.

Maakt huid en lang haar stof- en vuilafstotend.

Voor snelle doorkambaarheid, veel volume en een zijdeachtige glans.

De fascinerende lichtreflecties van de zijdeglans laten huid en haar stralen.

Urine, mestvlekken en plakkaten laten zich na dagen nog gemakkelijk uitborstelen.

Oef, een hele geruststelling.

Merci Huisvrouw, effenaf.