Cijferkes

wishfull STinking

Thu, 19 Feb 2009 00:23:25 +0100

Van de ene kutjob in de andere sukkelen heeft zo zijn voordelen. En zijn nadelen. Bij Fortis* moest ik mij letterlijk kapot werken. Huidige job: soms ook alles geven (waar ik NIKS op tegen heb!) om dan weer in de andere moment te vallen. Leegte. Stilte. Niks om handen hebben. Om te kotsen gewoonweg. Oja, "iedereen" droomt van zo'n job. 85% van de tijd geen kleurpotloten moeten doen. *waaaaaw*... Yeah right. Ook deze job is niks voor mij. Tuuuuurlijk doe ik eens graag niks! -versta mij niet verkeerd- maar dan heb ik het over niks doen... Als ik thuis ben. En ZIN heb in niks doen. BIG difference!

Waar ik nu eigelijk naartoe wou: het heeft zo zijn voor- en nadelen. In stilte eenzaam zitten filosoferen in gedachten. Met een ingebeeld vriendje. Of zo... Ik ben er nog altijd niet uit of dit (vooral vandaag dan) een vóór- of nádeel was. Vooral het hoofdstuk "wensen" Misschien dom om over zo één woordje te zitten doordenken denkt u? Ik weet het niet. Weet je wat je wel allemaal met dat woordje kan doen? Je kan het in een positie plaatsen dat het een ware levensfilosofie wordt. Of een pepmiddel als het ware. À la hoop doet leven bijvoorbeeld. Is dat wel zo? Is hoop bij tegenslag nummer 165441367814 nog positief? Doet dit nog wel leven? Moet je blijven hopen? Waar haal je de kracht überhaupt nog vandaan? En sowieso: telkens je hoopt, verwacht je toch iets, right? Of verlang je naar iets. Of wil je iets. Hopen is en blijft in zekere zin ergens zowel op de werkwoorden wensen als willen lijken.. Niet dan? Wat voor zin heeft hopen uiteindelijk nog na 165441367814 pogingen zullen ik -en nog vele andere mensen- hun wel afvragen. Zij die zich tenminste herkennen in het getal 165441367814... Of is het soms 165441367814²³...? Het lijkt althans soms echt wel zo. Of het nu over werk, liefde, geluk,.... anything! gaat... Hoop... Dit is een open einde en ik hóóp nuttige reacties te krijgen :-)

Oja: nog zo ééntje: "in de ene hand een wens, schijten in de andere en dan zien welke hand het eerste vol is"

* = Fo(e)rtis: jaja, nu kom ik er uiteindelijk voor uit: ik ben er tóch al eventjes weg en ik ben momenteel sowieso niet de enige burger des landes die met negatieve gedachten over deze schijtbank zit... Reden waarom ik het daar afgestapt ben? Ik citeer mijn beste vriendin, (bijna-)ex-Fortis medewerkster intussen ook) : "Liever een duik in de ijskoude oceaan dan op het brandend schip te blijven..." En believe me: "ons F.'ke" ** is echt totaaaaal géén fan van alles waar het woordje koud in voorkomt...

** = de vorige keren dat ik het over haar had op mijn blog had ik het ook telkens over "F."... De eerste letter van -u raadt het al- het bedrijf waar we elkaar jaaaaren geleden hebben leren kennen.

Woordenloze spraakwaterval...

Wed, 28 Jan 2009 23:44:17 +0100

Deze blog heeft veel te lang stilgestaan. En toen was er iets coming up. En toen wou ik er de spanning wat inhouden en al een klein mini-postje schrijven om toch maar eens te kijken hoeveel reacties ik er -al dan niet- nog op zou krijgen.

Maar wat nu al bijna een hele week door mijn hoofd jaagt is iets helemaal anders. Fuck de anonimiteit: ik geef het toe: ik woon in Dendermonde. En Fabeltjesland is (of was want ze zijn nu al zeker dat ze de boel daar gaan slopen) minder dan anderhalve kilometer van mijn voordeur. En ja het ganse land is in shock. Of was. Net iets teveel mensen die vlug blijken te vergeten merk ik op als ik mij buiten de provinciegrenzen begeef. En ja het is (of ook was) internationaal nieuws. CNN stond op Cijferkes "zijn" vaste parkeerplaats. Chinezen waren er hier ook te bespeuren. Toen ik zondag met een vriendin op de Grote Markt iets ging gaan drinken zat er zelfs een Canadese journaliste naast ons. Hollanders en Fransen à volonté. Maar het ganse land of de ganse wereld mag dan wel naar ons kijken hé, maar euh... hoe kijken wij er dan naar? Heeft u daar al eens bij stilgestaan? Velen in dit kleine forenzenstadje zijn hier in een nog diepere shock als de rest van het land. Ook ik heb "prijs". De sfeer die hier in de lucht hangt is onbeschrijfelijk. Het Deirremonne-gevoel laait weer eventjes enorm op. Bijna zoals elke tien jaar met de Ommegang (Ros Beiaard nl.). Verbondenheid en samenhorigheid is tof. Maar deze keer dan niet zo zeer. Het is allemaal veel negatiever. Het lijkt alsof iederéén rondom mij bang is nu. En in een diep trauma. En venten met een kinderwens à la Cijferkes beginnen zich zelfs af te vragen of het nog verantwoord is om in deze zotte wereld nog kinderen op de wereld te zetten.

So yeah, fuck the coming up... Terug aan het bloggen ben ik nu tóch geslagen. Het coming up -gedoe is van geen belang meer, er zijn andere zaken te doen nu. Kommeren over de toekomst. En veel denken en wegdromen. Neeschudden en wegzinken in gedachten. En vooral veel ge-waaromtoch. En afscheid nemen van een zus die voor maanden naar Zuid-Afrika vertrekt overmorgen. Eigelijk op de verkeerde moment zo'n beetje. En zo...

Er is iets op komst...

Fri, 16 Jan 2009 00:11:16 +0100

"mini"-update

Fri, 14 Nov 2008 01:23:30 +0100

Klik hier

Hemels

Thu, 30 Oct 2008 22:36:41 +0100

*zucht*

22h, ik ben nog maar net thuis, kleren uit, wassen, pyjama aan, tandjes poetsen, bed opmaken... Heee maar wácht eens even... Hmmmm.... Njammiiiiie, mijn lakens ruiken nog naar haar. Damn. Lekker. Zalig. Neen, het is niet de eerste keer dat ik het met haar meemaak, maar deze keer is het allemaal nog zoveel mooier. Er zijn nog geen woorden voor.
Gewoonweg hemels.

Een zeer kort postje, ik weet het. Maar krachtig genoeg vind ik. Je kan eventueel mijn eigen reacties op mijn vorig postje ook eens lezen. Ik kruip nu onder de lakens... *snuif* :-D

Awel hé...

Mon, 27 Oct 2008 18:20:46 +0100

Awel, ik zal u hier ne keer iets vertellen: Ik weet het allemaal nie meer. Vrouwen zonder issues zijn zeldzaam, ok, met dat feit kan ik gerust nog leven... Maar waarom moet het bij mij bij de laatste exemplaren toch altijd regelrecht mislopen? Waarom altijd gezever? Nu ging het allemaal zo mooi en zo snel -wat ik van Gepatenteerde Eeuwige Twijfelaar Bevertje a.k.a. De Onzekerheid Zelve helemáál al niet kon zeggen- dat ik vrees dat het deze keer allemaal wat té snel is gegaan. Neen, Cupido had geen pijl in onze harten geschoten. Hij had nl. geen pijlen meer op zak en had dan maar met zijn zatte botten (oja, Cupido zit al eens graag aan de Jägermeister) een flinke jerrycan naft op mij en Picasa* gekapt. En het geheel met zijn stekske van Swedish Match aangestoken en de boel in de fik gestoken. Hevige passie en vuur en liefde die oplaaide. En al bijna even vlug aan het uitdoven is nu. Of het ís misschien al zo ver intussen. Vrees ik. Ik weet het zelf niet meer.

*=Jajajaja, ik heb uiteindelijk een blogland-pseudoniem voor haar gevonden. And to the geeks: ja het heeft met die fotosoftware van Google iets te maken: we hebben nl. eens gezellig samen foto's zitten bewerken ooit. Interessant hé? Not!!!...

Nee

Wed, 15 Oct 2008 00:56:13 +0200

Nee, ik blog niet vanavond. Of althans niet op de gebruikelijke wijze. Ik schrijf gewoon neer wat er op dit eigenste moment uit mijn spreekwoordelijke pen vloeit. Ik ben schielijk weer eventjes veranderd in een spraakwaterval, maar dan via het toestenbord. Ik beloof plechtig om geen aanpassingen te doen bij het bereiken van het einde van de tekst. Ik raak de backspace-toets op m'n toetsenbord zelfs liefst niet aan. Ik moet gewoon eventjes iets kwijt. Er is weer crimineel veel gaande geweest de voorbije weken. De trouwste lezers hier die mij niet in het echt kennen of niet af en toe met mij babbelen op msn weten dus nog van niks. Ik ga het gewoon kort proberen samenvatten in enkele chaotische zinnetjes:

Bevertje? Fini, parti, nie gezien, pas vu en vooral passé. Gedaan. Schluss damit. Punt aan de lijn. Ik heb eventjes móéten van mijn hart een steen maken. En zelf een (nieuwe) keuze moeten maken omdat zij het nogsteeds niet kon. Ik heb er maanden mijn geduld, liefde, respect,... quasi ALLES heb ik in haar gestoken. Feedback? Nul komma nul, meneer. Dan moet het op een gegeven moment voor mij allemaal niet meer. Of ik nog vriendschap met haar wou? Nee meisje, er zijn slechts twee opties overgebleven. Keuze drie valt weg. Ze kon nogsteeds niet kiezen. Contact verbroken. Dat was mijn radicale keuze op die moment. Neen, geen vriendschap, dat kon niet meer vond ik en vind ik nogsteeds. Niet na de kussen en al de rest wat we samen meegemaakt hebben. Voilà, 't is eruit.

(Wat ik nu ga zeggen heeft mede dienst gedaan als trigger i.v.m. voorgaande, dat geef ik toe. Maar dan nog. Ik heb Bevertje kansen met hópen gegeven. Teveel. Trop.)

Concreet: iemand anders leren kennen. Een lont aan het kruidvat (met kleine K). Wat ze met mij doet... Nóg beter klikken doet het allemaal. Holderdebolder. Stapelgek. Elfenstof. Betovering alom. Verliefd is het juiste woord zelfs niet. Zwaar tekort aan superlatieven. In het prilste begin nog minder moed en zin om er aan te beginnen. Niet dat dit -achteraf bekeken- veel heeft uitgemaakt, lont aan mijn kruidvat zei ik u dus al. Ook hier zijn er al kussen gevallen. Goh, en nog véél meer dan dat, en het is allemaal al zo mooi en zo perfect geweest. En het zit allemaal zo goed, het is en blijft cliché maar het zit écht allemaal in een klein hoekje verscholen in het leven. Onverwacht, maar ten zeerste welkom. Absoluut. Echt wel. En dit soort prachtige dingen al zéker... Superlatieven zoek zei ik dus. Intussen heb ik haar al een week moeten missen (reizen naar de zon kunnen nl. geboekt zijn en niet meer te annuleren zijn enzo, weet u wel). Straks/vannacht ga ik haar oppikken op Zaventem. En ik blijf bij haar slapen. En niet op haar zetel - zoals die éne keer dat ik *ironische waaaw* bij Bevertje heb mogen blijven slapen. Enfin, soit, mij nu nog scheren en wassen en dan stilletjesaan in mijn auto springen en op't gemakje naar Brussels Airport bollen. En genieten. Zwaar genieten. Van de omhelzingen die er gaan gegeven worden. En van al het mooie dat nog voor ons ligt. De toekomst ligt vóór ons. Ik zie nu enkel nog het beeld van een kaarsrechte snelweg die tot aan de horizon en verder rijkt. En een prachtige zon die op onze huid schijnt. En wij in onze cabrio met de haren in de wind. En zijweggetjes en afritten waar wij het nodig achten, en nergens anders.

Not done

Tue, 30 Sep 2008 22:59:18 +0200

U vraagt wat er zo not done is? Het onderste uit de kan halen en het diepste uit je hart blootleggen en daarmee dus de rotste kantjes van datzelfde hart probéren laten zien d.m.v. een liedje in een dochtertaal van je moedertaal die iedereen -achteraf bekeken- dan tóch niet blijkt te verstaan, ook al heb je zó je best gedaan om er een extra woordenlijstje bij te flansen à la ah, dát zullen ze niet verstaan, en dit kan ook verwarrend wezen...
Hmpff, nietes dus.
Lichte frustratie.

Ek skyn

Fri, 26 Sep 2008 23:44:32 +0200

Klik hier

I'm expensive...

Thu, 25 Sep 2008 21:11:44 +0200

Ik heb -zonder het te vragen- (=dus spontaan gekregen, want de persoon die het mij gegeven heeft wil mij zeer zeker in haar bed krijgen...) vandaag een kopie gekregen van iets vertrouwelijks dat op één of andere printer is "blijven liggen"... Het bleek te gaan over de dienst waar ik misschien op korte termijn zou kunnen beginnen... Of nee, wacht, voor ik verdervertel, eerst 'n stukje voorgeschiedenis: ik ben "extern" in het bedrijf waar ik al drie jaar werk. Een outscource-mens. Of consultant zoals sommige andere mensen verkiezen het te noemen. Dus ik zit véél meer (quasi permanent) bij "de klant" als op mijn eigen bedrijf zelf, dus meer dan bij het bedrijf dat mijn centjes op mijn rekening stort. Of mijn dieseldruppeltjes op mijn tankkaart. (Over mijn firmawagen of andere voordelen ga ik zelfs niet beginnen.) Dus op die andere dienst, binnen het bedrijf dat "de klant" is, lag een offerte. Van "mijn" firma. Voor het leveren en plaatsen van drie machines. Zo van die levende machines zoals ik er één ben. En verdomme wat kosten wij veel. En dan te zeggen dat mijn baas (hier heb ik het over mijn échte baas dus, en niet die lul bij "de klant" die soms net iets teveel dénkt dat hij m'n baas is... of mijn eigenaar...) mij al een belofte had gemaakt i.v.m. opslag. Nu ik officieus aan de weet ben gekomen hoeveel ik werkelijk waard ben ga ik ervoor zorgen dat het toch DIKKE opslag zal worden. Jajaaa, ik weet wel, mijn firma moet ook RSZ betalen, en vele andere kosten, en hij moet er ook nog wat winst op halen. But still. Het enige wat nu telt is het gevoel dat ik over dit alles heb. Nu nog die fucking valling verder aftroefen...

Snipverkouden

Tue, 23 Sep 2008 19:25:16 +0200

Menne tikke in de bijbel der internet, google, het woordje snipverkouden.

Match nummer één:

Snipverkouden: “wordt verklaard doordat de vogel snip bij het voedselzoeken vaak een druppel aan zijn snavel heeft hangen”

Interessant... Notttt!!!! En dat ik prijs heb en aldus noodgedwongen door mijn mond moet ademen: nog minder! Maar ach ja, we zullen het wel overleven. Vooral nu dat het weer beter gaat tussen mij en Bevertje. Ja, wéér... *grijns*

Ik ben Odie

Wed, 17 Sep 2008 22:03:30 +0200

Fucking mesthoop

Tue, 16 Sep 2008 22:44:19 +0200

Mensen die mijn huidige avatar (=foto) op msn al gezien hebben kunnen het beamen. Er staat een (vind ik toch...) mooie foto op van de tuin en het ouderlijke huis van weleer met de maan op de achtergrond... En heel discreet -aangezien het toen ik de foto nam donker was- op de voorgrond een mesthoop. Het is onduidelijk, het lelijkste op de foto staat wel op de voorgrond maar valt dus ook het minste op. Maar de foto heeft wel iets. En nu zeker. Alsof hij mij iets wil duidelijk maken. Ik heb namelijk een probleem met mijn eigen mesthoopje. Dat mesthoopje in mijn hoofdje. Er wordt teveel op gekakt de laatste tijd. Veel te veel zever dat erbij komt. Werk? Steekt mij iedere dag meer tegen. Het nieuwe vooruitzicht? Ik ben net iets te pessimistisch vanavond om daar naar te kunnen kijken. Liefde? Ook dat zit weer scheef. Het heeft weer lang geduurd. Juist ja. Morgen zie ik Bevertje en praten we misschien ongelofelijk veel uit. En nog eens IRL voor de verandering, i.p.v. fucking via skype of msn. Maar dan nog, misschien zei ik, het kan ook helemaal anders uitdraaien. Alsof we niet zonder elkaar kunnen, maar ook niet mét. Aaarghh. Mijn appartement? Ben ik kotsbeu. Ik wil verhuizen. Maar pál in het centrum van deze forenzenstad iets groters vinden zonder crimineel (ja da's mijn woordje van tegenwoordig... ik besef het wel hoor) veel meer te moeten betalen zie ik dan ook weer niet zitten. Iets kopen zei u? Ja tarara, en alleen afbetalen zeker, goede gij! En boterhammen met choco... Ik bedoel oud brood zonder beleg eten elke dag. En enkel kraantjeswater zuipen. Of zo. Of moet ik het soms met die lottopot die ik nooit gewonnen heb betalen? Thuiselijke situatie (ouderlijk (t)huis dan)? Even fraai... Twee jaar vechtscheiding en nul komma nul rechtvaardigheid. Moet ik echt blijven doorgaan? Of leest er toevallig iemand mee die dringend zijn land eens moet bemesten? Awel, ik em hier godvermiljaardenondedju nog goei mes' liggen, komt ze mor hoëlen! *

* (Ik heb hier godvermiljaardenondedju nog goeie mest liggen, komt ze maar halen!)

She Loves You

Mon, 15 Sep 2008 06:13:44 +0200

De She door een He vervangen zou al lang geen nieuws meer zijn. Vervang dus gerust de You eens door een Me en laat de she maar een she blijven. Er is onbeschrijflijk veel gebeurd in het voorbije weekend. Ik ga nog een beetje verder gaan genieten nu. Maar eerst werken en hopen dat ik straks een half dagje vrij krijg en weer bij Bevertje kan gaan vanmiddag...

Let Her Go II

Tue, 09 Sep 2008 21:28:27 +0200

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, dat is het altijd wel zeker? Ik moet haar maar niet zo verdomd graag zien... En -o boy, o boy- dan heb ik het nog niet gehad over De Complexe Complicaties (klinkt verbazend veel op een titel van een Sus & Wis boekske hé!) die er op de koop toe allemaal nog es gratis bijkomen. Dat het soms pijn kan doen tot daar aan toe. Daar kan ik mij nu wel al grotendeels tegen wapenen. En ik ben er best wel trots op (of toch een beetje - altijd even bescheiden hé) dat ik mij zo sterk kan houden. En ook dat mijn relativeringsvermogen hoge pieken haalt de laatste tijd. Very nice. Maar dat er verdorie zo massaal véél energie inkruipt en dat ik er zo crimineel moe van word hé.... AAarghhh... Dus: Slaapwel mensen!
(en geloof mij: slapenstijd om 21:27? Dit is VROEG voor mij). Over de voorbereidingen die ik (thuis) 's avonds zou moeten treffen i.v.m. de (hopelijk!) nieuwe toekomstige job zal ik het dan ook maar niet hebben zeker? Al twee avonden niet veel meer dan nul komma nul gedaan. Need a big powernap right now. Over & out, nighty night.